خداوند متعال در آیات 24 تا 27 از سورۀ إبراهيم علیه السّلام می فرماید که:

أَ لَمْ تَرَ کَيْفَ ضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً کَلِمَةً طَيِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ (24)

آيا نديدي چگونه خداوند «کلمه طيبه» (و گفتار پاکيزه) را به درخت پاکيزه‏اي تشبيه کرده که ريشه آن (در زمين) ثابت، و شاخه آن در آسمان است؟!

در آیه ی 82 سوره ی یونس داریم: «وَ يُحِقُّ اللّهُ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُجْرِمُونَ». و خداوند به وسیله ی کلماتش احقاق حق می کند یا حق را برپا می کند هرچند که مجرمان کراهت داشته باشند. این کلمات چه هستند که خداوند به وسیله ی آنان احقاق حق می کند؟ به استناد آیات قرآن یکی از این کلمات حضرت عیسی(ع) است. در آیه ی 171 سوره ی نساء داریم: «إِنَّمَا الْمَسيحُ عيسَي ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللّهِ وَ کَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلي مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ». همانا مسیح، عیسی بن مریم، رسول الله و کلمه ای است