29

تذکره‌ی ماجرای طالوت(ع)

مقدمه‌ی بحث:

عظمت ماجرای دابَّةُالأرض بسیار فراتر از حدّ فهم و درک ماست

دابَّةُالأرض آيه‌ي كُبرا!

سلام علیکم جمیعاً و رحمة الله و برکاته

بسم الله الرّحمن الرّحیم الحَمدُلله ربّ العالمین و توکّلت علی الله واعتصمتُ بحَبل الله

صلواتی خالصانه هدیه کنیم به محضر اهل بیت عصمت و طهارت(ع)

آنچه که در شبهای گذشته خدمت عزیزان پیرامون مقوله‌ی عظیم و بزرگ دابَّةُالأرض عرض شد، حتی جرأت نمي‌کنیم بگوئیم قطره‌ای از دریای عظیم این آیۀ کبرای الهی است. وقتی که در کنار این آیۀ الهی قرار می گیرد انسان، وقتی که یک مقداری همراهی مي‌کند با ماجرای آخرالزّمان، با ماجرای حضور امیرالمؤمنین(ع) در آخرالزّمان، خیلی راحت مي‌شود متوجّه شد که ما واقعاً هیچی از این مقوله نمي‌دانیم؛ ما خیلی که تلاش کنیم بتوانیم ایمان اجمالی نسبت به این مقوله پیدا کنیم که خداوند إن شاءالله توفیق عطا کند بتوانیم به اوج درجات یقین برسیم، ولی خیلی مقوله عظیمی است! به راحتی هم قابل هضم نیست، ظرفیت بزرگی مي‌خواهد، ظرفیتش را هم خود اهل بیت(ع) باید عطا کنند؛ درجه‌ای از بشریت در قبال دابَّةُالأرض لازم است که اوج درجات بشریت است! تا به آن درجه از بشریت نرسیم نمي‌توانیم آن ایمان و یقین لازم نسبت به دابَّةُالأرض را پیدا کنیم، امکان ندارد! مقوله‌ي بسیار بزرگی است. وقتی که خود امیرالمؤمنین(ع) مي‌فرمایند «ما للهِ آیةً أکبرُ مِنّی»[1] تمام ماجرا را دارند مي‌فرمایند؛